DRESSUUR

Column Laurens van Lieren: 'Jurysport'

Elke maand vertelt Laurens ons wat hem bezighoudt als ruiter en sporter op topniveau. Zo krijgen we een exclusief kijkje in zijn leven als ruiter en commentator bij grote evementen.

In onze tak van sport, de dressuur, krijg je onherroepelijk te maken met het oordeel van een jury. Dat vormt een groot gedeelte van de cultuur in ons “dressuurwereldje”. Een menselijk oordeel is per definitie natuurlijk subjectief; ieder mens is anders, dus ieder jurylid kijkt met andere ogen naar eenzelfde uitvoering.

Maar dit subjectieve karakter leidt er regelmatig toe dat mensen het oordeel van een jury in twijfel trekken. De betrokkenen zien het anders dan de jury, en benoemen dat tegen iedereen die het maar wil horen. En alhoewel ook dit menselijk is (en ik me er zeker ook schuldig aan gemaakt heb), zorgt dit gedrag in zekere zin voor een onaangenaam aspect van onze sport. Het leidt af van eerlijkheid, zelfreflectie en verantwoordelijkheid nemen, aspecten die essentieel zijn voor een topsport cultuur.

Gelukkig zijn er genoeg mensen met echte winnaarsmentaliteit, die begrijpen dat als je beter wil worden, je alleen maar naar jezelf kan kijken. Natuurlijk kun je het oneens zijn met een jury-oordeel. Maar dan zul je toch moeten kijken waar die jury zich aan gestoord heeft. Wat staat er op het protocol, welk commentaar kun je je wél in vinden als je heel eerlijk bent? En dan de volgende keer alle juryleden overtuigen, dat is het doel!

Persoonlijk denk ik dat het opdelen van de verschillende percentages per jury ook bijdraagt aan de gewoonte om kritiek te uiten op de jurering. De jury bij B geeft 71%, en de jury bij C gaf maar 68%. Los van het feit dat het verschillende ogen zijn, én verschillende posities langs de ring, is het eindresultaat de optelsom van alle punten. Er is geen onderscheid, nergens is bepaald dat alle juryleden rond dezelfde score moeten zitten. Er is alleen een totaalscore. En degene met de hoogste totaalscore is de winnaar. Dat is een uitslag die altijd staat als een huis, net zoals de uitslag van een springrubriek. De nummer 8 van een springrubriek haalt het echt niet in zijn hoofd om te beweren dat hij beter was dan de winnaar. Zelfs als hij dat zo zou voelen weet hij dat hij z’n mond moet houden, omdat hij anders uitgelachen wordt. Maar dressuurruiters durven dat wel te beweren, alsof ze zich niet willen neerleggen bij de feiten. De totaalscore is een feit, of je het er nu mee eens bent of niet. De individuele jury-uitslagen zijn eigenlijk alleen geschikt voor interne analyse.

Nu lijkt het misschien alsof ik een preek wil geven aan klagende dressuurruiters, maar er is ook een andere kant van het verhaal. Natuurlijk worden er ook door juryleden fouten gemaakt. Het zijn soms gewoon net mensen... ;-) En natuurlijk moet de dressuurwereld streven naar een zo eerlijk mogelijke en kwalitatief hoogstaande jurering. Zoals een goede ruiter consequent is in wat hij wil, en beloont wat hij wil zien van zijn paard, zo dienen juryleden duidelijk te zijn en te belonen wat ze willen zien. Maar ook  de analyse en evaluatie van diezelfde jurering moet duidelijk en consequent zijn, inclusief beloning voor correct presteren! Als we dat voor elkaar kunnen krijgen kunnen we aan de andere kant ook dressuurruiters gaan opvoeden, en wordt onze wereld nóg een stukje mooier!

Lees meer over:






EVENEMENTEN VOOR JOU


DRESSUUR

Column Laurens van Lieren: 'Jurysport'

Elke maand vertelt Laurens ons wat hem bezighoudt als ruiter en sporter op topniveau. Zo krijgen we een exclusief kijkje in zijn leven als ruiter en commentator bij grote evementen.

In onze tak van sport, de dressuur, krijg je onherroepelijk te maken met het oordeel van een jury. Dat vormt een groot gedeelte van de cultuur in ons “dressuurwereldje”. Een menselijk oordeel is per definitie natuurlijk subjectief; ieder mens is anders, dus ieder jurylid kijkt met andere ogen naar eenzelfde uitvoering.

Maar dit subjectieve karakter leidt er regelmatig toe dat mensen het oordeel van een jury in twijfel trekken. De betrokkenen zien het anders dan de jury, en benoemen dat tegen iedereen die het maar wil horen. En alhoewel ook dit menselijk is (en ik me er zeker ook schuldig aan gemaakt heb), zorgt dit gedrag in zekere zin voor een onaangenaam aspect van onze sport. Het leidt af van eerlijkheid, zelfreflectie en verantwoordelijkheid nemen, aspecten die essentieel zijn voor een topsport cultuur.

Gelukkig zijn er genoeg mensen met echte winnaarsmentaliteit, die begrijpen dat als je beter wil worden, je alleen maar naar jezelf kan kijken. Natuurlijk kun je het oneens zijn met een jury-oordeel. Maar dan zul je toch moeten kijken waar die jury zich aan gestoord heeft. Wat staat er op het protocol, welk commentaar kun je je wél in vinden als je heel eerlijk bent? En dan de volgende keer alle juryleden overtuigen, dat is het doel!

Persoonlijk denk ik dat het opdelen van de verschillende percentages per jury ook bijdraagt aan de gewoonte om kritiek te uiten op de jurering. De jury bij B geeft 71%, en de jury bij C gaf maar 68%. Los van het feit dat het verschillende ogen zijn, én verschillende posities langs de ring, is het eindresultaat de optelsom van alle punten. Er is geen onderscheid, nergens is bepaald dat alle juryleden rond dezelfde score moeten zitten. Er is alleen een totaalscore. En degene met de hoogste totaalscore is de winnaar. Dat is een uitslag die altijd staat als een huis, net zoals de uitslag van een springrubriek. De nummer 8 van een springrubriek haalt het echt niet in zijn hoofd om te beweren dat hij beter was dan de winnaar. Zelfs als hij dat zo zou voelen weet hij dat hij z’n mond moet houden, omdat hij anders uitgelachen wordt. Maar dressuurruiters durven dat wel te beweren, alsof ze zich niet willen neerleggen bij de feiten. De totaalscore is een feit, of je het er nu mee eens bent of niet. De individuele jury-uitslagen zijn eigenlijk alleen geschikt voor interne analyse.

Nu lijkt het misschien alsof ik een preek wil geven aan klagende dressuurruiters, maar er is ook een andere kant van het verhaal. Natuurlijk worden er ook door juryleden fouten gemaakt. Het zijn soms gewoon net mensen... ;-) En natuurlijk moet de dressuurwereld streven naar een zo eerlijk mogelijke en kwalitatief hoogstaande jurering. Zoals een goede ruiter consequent is in wat hij wil, en beloont wat hij wil zien van zijn paard, zo dienen juryleden duidelijk te zijn en te belonen wat ze willen zien. Maar ook  de analyse en evaluatie van diezelfde jurering moet duidelijk en consequent zijn, inclusief beloning voor correct presteren! Als we dat voor elkaar kunnen krijgen kunnen we aan de andere kant ook dressuurruiters gaan opvoeden, en wordt onze wereld nóg een stukje mooier!

Lees meer over: